هر محصول ایرادهایی داره که زمانی که به دست مصرف کننده رسید مشخص میشه. نظر تولیدکننده در مورد محصول خودش مفت نمی ارزه چون هیچ کس نمیگه ماست من ترشه!

حالا فرض کنید یه محصولی برای اولین بار تولید میشه و بعد بی درنگ عرضه میشه به جامعه، یه عده چون استفاده از این محصول رو تجربه نکردن میخرن، بعد متوجه میشن که کلی عیب و اشکال داره و نسبت به هزینه ای که کردند، ارزشی دریافت نکردن،پس تجربه ی تلخی از این برند در ذهن اون ها ثبت میشه، این تجربه رو به دیگران هم منتقل میکنن و نتیجه این میشه که این برند و محصولاتش از چشم مردم میافته و حالا دیگه اگه این برند برای مرتبه ی بعدی بهترین محصول دنیا رو هم که تولید بکنه، هیچ کس جرئت نداره بخره

برای پیشگیری از این اشتباه، میشه اول نسخه ی آزمایشی محصول رو تولید کرد، به طور رایگان در اختیار کارشناسان قرار داد تا جنبه های مختلف رو مورد بررسی قرار بدن و ایرادها رو گزارش کنن تا در تولید بعدی و عرضه ی عمومی، کالای باکیفیتی به دست مصرف کننده برسه تا مصرف کننده رو راضی نگه داره


اما مراحل تولید بسیاری از تولیدکنندگان داخلی:

کپی کردن طرح خارجی، کمی اِدیت، عرضه، تبلیغ!


الان مشکلی که با پیام رسان های داخلی داریم هم دقیقا همینه، پیش از معرفی همگانی و حتی مجبور کردن مردم برای نصب این پیام رسان ها، باید مشکلات ظاهری و فنی رو برطرف می کردند.

الان برخی استدلال شون اینه که تلگرام هم اولش اینقدرخوب نبود، به مرور زمان بهتر شد، خوب درست، ولی اول این که هیچ کس مجبور به استفاده از تلگرام نبود، و تلگرام در یک محیط کاملا رقابتی کار کرد و همین باعث شد که محبوب بشه، دوم این که تلگرام حتما برای شروع یه حداقل هایی داشت که الان هیچ کدوم از پیام رسان های داخلی متاسفانه ندارند.